Fotogeniek IJsselmeer

Al sinds mijn kinderjaren kom ik erg graag bij het IJsselmeer. De uitgestrekte watermassa, de leuke dorpjes (stadjes) langs de kust, de reflectie van het licht dat het elke dag weer anders maakt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. In de winter is het helemaal een prachtige plek om te bezoeken: de rust die dan van het meer uitgaat laat mij zelf ook tot rust komen.

Dus toen de temperatuur begon te zakken en de winter toch nog zijn tanden liet zien, ben ik naar een plek gereden die ik nog van vroeger ken: Stavoren. Ik weet dat daar een paar stenen dammen onder de kust liggen, die met de ondergaande zon erg fotogeniek zijn. Maar wat het nu helemaal mooi maakte was de lichte sneeuwval die zorgde voor witte accenten én de aflandige (steenkoude) oostenwind. Deze combinatie komt niet zo vaak voor in Nederland.

De reis

‘s Ochtends toen ik het weerbericht las en naar buiten keek besloot ik mijn cameratas mee te nemen naar mijn werk in Joure en daarna door te rijden naar Stavoren. Dus zo gezegd, zo gedaan, rond vijf uur ingepakt en naar de IJsselmeerkust gereden. De reis er naar toe was al prachtig: de zon zakte al wat en het landschap werd in een goudgeel licht gezet. Ik koos ervoor om de ‘toeristische’ route te nemen, dus langs de kust: vlak na Oudemirdum gaat en klein weggetje de dijk op, waar je een prachtig uitzicht hebt, en via Mirns en Laaksum kwam ik ter hoogte van Skarl op de plek waar ik wilde zijn. Onderweg kriebelde het een enkele keer om uit te stappen en daar foto’s te gaan maken, bijvoorbeeld toen ik langs een aantal reeën reed om nog geen 2 meter afstand van de auto. Maar goed, ik had van tevoren een beeld in mijn hoofd van de foto die ik wilde schieten (bedankt voor deze les, Bas Meelker ;)) en kon ik gelukkig de aandrang weerstaan om bij elk mooi uitzicht te stoppen.

IJskoude wind, prachtige omgeving

Aangekomen parkeerde ik mijn auto onder de dijk (op een dam) en voelde direct de ijskoude wind door mijn wollen jas blazen. Gelukkig had ik mijn ski-jas meegenomen, mijn Sorel-winterlaarzen (een aanrader trouwens, wind- en waterdichte schoenen wanneer je in de winter gaat fotograferen, maar dat terzijde) en een muts. Gewapend tegen de elementen klom ik de dijk over en wat ik daar zag valt nauwelijks onder woorden brengen, zo mooi! Met sneeuw bestuifde stenen, die eruit zagen als suikerbrood, een prachtige reflectie van het licht in het water, een oostenwind in de rug (dus rustig water onder de dijk), afgemaakt met een mooie wolkenhemel. Perfect voor het plaatje in gedachten…

De foto’s

Ik heb diverse standpunten ingenomen, maar er waren twee (of eigenlijk drie) die ik de moeite waard vond. Een les die ik geleerd heb is dat je ook eigenlijk niet meer dan twee plekken moet kiezen op één locatie: dat zorgt voor een betere keuze voor je compositie en meer rust in je hoofd (en hopelijk daarmee ook op de foto). Het liefst kies ik één plek uit, maar wanneer ik maar weinig mogelijkheden heb en niet direct weer terug kom op een locatie dan zondig ik ook wel eens… Het resultaat van deze vooravond zijn dus drie foto’s geworden, waarbij de eerste twee de foto’s zijn die ik wilde maken en de laatste een ‘bonus’…

Ik heb geprobeerd om de kou en de rust vast te leggen, maar ook het mooie licht en de reflectie in het water. Daarvoor heb ik een grijsverloop filter gebruikt, om de voorgrond ook voldoende te kunnen belichten. Ik houd er niet van om mijn foto’s tot in extreme te bewerken om zo de kleur teveel te benadrukken, maar streef er naar om de foto een weergave te laten zijn van hetgeen ik heb gezien (en in mijn hoofd heb). Ik hoop dat dat gelukt is!

Het bericht IJskoud IJsselmeer bij Stavoren verscheen eerst op Zenscapes Landschapsfotografie.

Alweer slecht weer

Het weer is de hele dag dramatisch: grijs, grauw, bewolkt, regenachtig. Niet ideaal voor de foto die ik in mijn hoofd heb. Ik houd nauwlettend de websites met weersverwachtingen in de gaten. Maar dat dat is weinig hoopvol, er wordt weinig kans op verbetering voorspeld. Ik check ook de bewolkingsradar, en dat biedt toch enige hoop. Er lijken zowaar een paar stukken te zijn waar te bewolking minder dik is.

Tik-tak-tik-tak

16.30u: Als ik wat wil, moet het nu gebeuren. De fotolocatie ligt op ongeveer een halfuur rijden. Dan moet ik nog naar de juiste plek lopen, mijn spullen uitpakken en klaarzetten. De tijd dringt, wat zal ik doen? Een blik naar buiten doet mij besluiten om toch snel weg te gaan en het er op te wagen. In het noorden wordt het lichter!

Ik pak mijn spullen en rijd snel naar Urk. Daar parkeer ik onder de vuurtoren. Van daar is het nog ongeveer vijf minuten lopen naar de plek die ik bedacht had. Daar aangekomen zie ik dat het licht beter wordt. Er ontstaan openingen, en lucky me, precies op de plek achter de vuurtoren. Dit kan nog wel eens wat gaan worden….

De eerste foto’s

Zoals altijd neem ik eerst een paar proefopnames om te kijken hoe de belichting is en welke compositie het meest geschikt is. Op basis daarvan besluit ik of ik bijvoorbeeld een filter ga gebruiken, of dat ik toch een andere plek moet gaan zoeken. De eerste foto’s zijn echter best ok (wel wat overbelicht, maar goed):

Wachten, wachten

Uiteindelijk duurt het nog wel een halfuur voordat het licht beter wordt, wat minder intens. Daardoor worden de gebouwen en de verlichting wat beter zichtbaar en kan er met nog langere sluitertijden worden gewerkt. Ik ben blij dat ik me niet heb laten tegenhouden door het slechte weer (en licht), want wat een geluk: het licht wordt mooier en mooier!

Het laatste shot is eigenlijk de beste. Daar hoef ik weinig meer aan te veranderen in Lightroom, op wat belichtingcorrectie en een beetje kleur toevoegen na. Ik ben blij met het resultaat en rij tevreden terug naar huis… Geluk? Of doorzettingsvermogen? Wat vinden jullie?!

Het bericht Regenachtig Urk – A lucky shot? verscheen eerst op Zenscapes Landschapsfotografie.

Grijsfilter en Big Stopper

Maar wat nu als je niet in de gelegenheid bent om op dit tijdstippen er op uit te gaan? Dan kunnen grijsfilters en de “Big Stopper” uitkomst bieden. Uiteraard krijg je niet dezelfde foto’s als tijdens de vroege of late uurtjes, maar door slim gebruik te maken van het licht kun je toch geslaagde foto’s schieten.

Zo was ik afgelopen dinsdag op bij Lelystad, op de Oostvaardersdijk richting Almere, waar ik een mooie compositie zag in het water. Maar helaas, het was lunchpauze, de lucht was grijs. Niet echt de ideale omstandigheden voor het maken van een sfeervolle foto. Toch wilde ik proberen er nog iets van te maken.

Werkwijze

Voor deze foto heb ik dus gebruik gemaakt van een big-stopper en een grijsverloopfilter (met harde overgang). Ik heb eerst mijn ISO op 100 gezet, het diafragma op F9, en de brandpuntsafstand op 29mm. Hiermee kreeg ik de fuiken mooi in beeld, samen met de waarschuwingspaaltjes aan weerszijden. Vervolgens heb ik scherp gesteld op de eerste paal van de fuiken. Hiermee heb ik die (en bijna alles daarachter) scherp in beeld. Vervolgens heb ik de filters er voor geschroefd.

Het resultaat

En warempel, op het moment dat ik een foto wil maken breekt de lucht een beetje open en piept het zonlicht tussen de wolken door. Hierdoor krijgt het water iets meer levendigheid en is alles wat minder hard. Met een sluitertijd van 20 seconden ben ik, ondanks de lastige omstandigheden, tevreden met het resultaat. Wat vinden jullie?

Het bericht Fuiken in het Markermeer verscheen eerst op Zenscapes Landschapsfotografie.